sunset1.jpgsunset2.jpgsunset3.jpg

Home

 

  januari 2013

Mijn naam is Katja Westerhoff  Het is een lang verhaal om te vertellen hoe "mijn" weg naar Rusland is ontstaan. Begin tachtiger jaren ben ik begonnen met Ikonen schilderen. Waarom? Wel ik was in 1967 voor het eerst in Parijs en daar zag ik in het Louvre Ikonen! Voorstellingen van Christus, de moeder Gods en heiligen, geschilderd op hout met prachtige warme kleuren, en dat gaf mij een schok. Ik was verbijsterd, wat is dit? Ik durfde haast niet te kijken - ging weg en kwam weer terug om te kijken. Ik was enigszins van streek, en wist niet waarom. Het was voor mij iets uit een andere wereld,Een paar jaar nadien las ik in een tijdschrift dat Ikonen nog steeds gemaakt worden en dat het dus niet iets was uit de oude doos of iets dergelijks. Als het nodig is, onthoud je zoiets. Wel, ik heb het onthouden en nog eens jaren later sprak ik er met iemand over, en deze persoon wist te vertellen dat er in Den Haag een mevrouw was die Ikonen schilderde. Lydia Duifwas haar naam. Haar moeder was Russische uit St. Petersburg. Toen ik Lydia voor het eerst ontmoette, was ze al bijna 80 jaar oud. Van haar heb ik heel veel geleerd: schilderen, verhalen over Rusland, haar familie, haar leermeester in Parijs, George Morozov. Ze was een bijzondere vrouw. De eerste keer dat ik bij Lydia op bezoek was, was een soort test; je moest eerst "op zicht" komen. Ze vroeg of ik kon tekenen of schilderen, waarop ik "nee" moest antwoorden. Ze vroeg me of ik de bijbel kende, en ook hier moest ik ontkennend antwoorden, "Wel", zei ze, "als je belooft dit alles te zullen leren, of er althans je best voor zult doen, dan zai ikje verder helpen. Je kunt niet tekenen of schilderen, als God wil, zai hij je helpen." Zo ben ik bij Lydia in de leer gegaan. En ze heeft mij geleerd, De eerste keer nam ze me mee naar een Russisch Orthodoxe kerk, want, zei ze, als je je bezig wilt houden met Ikonen en het schilderen ervan, zul je eerst moeten zien en ervaren wat het is! Daar heb ik ook de eerste Russische mensen ontmoet. Oude Russen die lang geleden waren vertrokken uit Rusland. Dat was het begin, wat er daama nog zou volgen had ik niet kunnen voorzien. In 1987 kwam ik voor het eerst in Rusland met een speciale "Ikonenreis". Een reis naar kerken, kloosters en ateliers. Het was een heel bijzondere ervaring. Onze gidsen die beide in Rusland hadden gewoond en gewerkt, hebben ons Rusland laten zien en "voelen". Toen ben ik "gevallen" voor Rusland. Na nog een paar reizen ontstond bij mij de behoefte om in Rusland van "echte" Russische Ikonenschilders les te krijgen. Lydia was inmiddels erg oud geworden. Ze kon mij in die zin niets meer leren, ik moest zelf verder komen, ook op geestelijk gebied. Want dat had ik goed begrepen: Groeien is het allerbelangrijkste, op alle gebied. Dat kunje niet kopen, daar is geduld voor nodig en soms harde lessen. Maar dat is goed.

In Kostroma heb ik mijn eerste lessen gekregen: ik mocht kijken, vragen, Veel heb ik geleerd over gastvrijheid, liefde, vriendschap, zo maar voor niets. Zijn we dat nog gewend in West-Europa? Naar aanleiding daarvan heb ik gevraagd of ik misschien iets terug kon doen, voor bijvoorbeeld de kinderen. Ik vroeg of ik niet eens een kindertehuis of een ziekenhuis mocht bezoeken om met eigen ogen te zien hoe de toestand daar was. En dat heeft mij doen besluiten om deze kinderen een beetje te helpen. Op die manier is in 1993 mijn "humanitaire werk" begonnen: met 150 schriftjes onder mijn arm. Dit werk is in de loop der jaren gegroeid. Het is nu heel moeilijk geworden om alles goed in balans te houden. Want het schilderen van Ikonen is intussen toch wel heel belangrijk voor me geworden. Door het schilderen en mijn reizen naar Rusland is er heel wat gebeurd. Mijn ogen zijn langzaamaan geopend. Want Ikonen schilderen is niet zomaar iets: het is geen hobby, zoals veel mensen denken: het is Groeien!

Je ziet nog steeds mensen die dit zien als tijdverdrijf- leuk gezellig. Maar bidden en naar de kerk gaan is toch ook geen hobby, geen tijdverdrijf! Het is voor mij een hele grote en goede leerschool. Ik heb veel geleerd in al die jaren. Ook dat je daaruit je consequenties moet of kunt trekken. Je kunt niet alsmaar alleen nemen van al die rijkdom die je gegeven en geopenbaard wordt, daar staat wat tegenover. Een van de gevolgen is dat ik mij enige jaren geleden Russisch Orthodox heb laten dopen in Rusland en dat was een goed besluit. Dat was het begin van een nieuw leven voor mij. Nieuwe en andere dingen werden helder Er is in mijn leven een ander inzicht gekomen. Veel heb ik geleerd over Ikonen schilderen, onder andere m St Petersburg, en hoe meer ik leer, hoe meer ik weet en niet weet. En hoe meer ik besef hoe klein ik ben. Wat ben je als mens op deze wereld en met deze materie, Wie ben je dat je Christus aan het kruis kunt of mag of wilt schilderen? Een klein en gelukkig mens.

Ik ben blij dat ik mag vertellen hierover en dat er toehoorders zijn. En over onze "Russische kinderen": kinderen van de toekomst die onze hulp nodig hebben, die in intematen leven, ziek zijn, voedsel en medicijnen nodig hebben. Al mijn Russische vrienden, mijn Russische familie hebben zorg voor mij en liefde en dat kunnen wij ze alien teruggeven, speciaal aan die kinderen, die het zo hard nodig hebben.

 

 

  january 2013

My name is Katja Westerhoff. It's a long story explaining how "my" way to Russia got about. In the early nineteen-eighties, I started Icon painting. Why? On my first visit to Paris in 1967 we went to the Louvre. There in the Louvre I saw Icons for the first time in my life! Scenes of Christ, the mother of God and Saints, painted on wood with lovely warm colours… it hit me. I was shocked. What is it? I hardly dared to look and walked away. Then returned to have a closer look. I was a little upset but did not know why. It seemed to me that these Icons came from another world. A couple of years later I read in a magazine that Icons are still being made today. It was not some old forgotten art after all. Usually I tend to remember this kind of thing. And I did when speaking to somebody years later. This person told me that there was a woman in The Hague who painted Icons. Her name was Lydia Duif. Her mother was Russian and lived in St Petersburg. Lydia was almost 80 years old when I first met her. She taught me a lot: painting, stories about Russia, her family. I met George Morozov, her teacher in Paris. She was a very special woman.

The first time I visited her was like a test; like being 'on approval'. She asked whether I could paint. I had to say no. She asked me whether I knew the Bible? I had to say no again. Ok she said, if you promise to learn or at least try, then I will help you. You can not draw nor paint, God willing, he'll help you. This is how I started my apprenticeship with Lydia. And she taught me! The first lesson was a visit to a Russian Orthodox church. In order to be able to occupy oneself with Icons and Icon painting, one needs to understand what they are about she said. This was also the first time I met Russian people. Elderly Russians who left Russia long ago. This was the start and I could not fathom what would happen from there.

1987 I travelled to Russia for the first time. It was a Icon study trip, a voyage to churches, monasteries and artists work places. Having lived in Russia themselves, the two tour guides really made us see and feel Russia. It was a very special experience. This is when Russia captured my heart.After a few more trips, I developed my desire to be trained by the real Russian Icon painters. Lydia had grown very old and unfortunately was not capable to teach me their techniques. I had to find my own way, also spiritually. That was a lesson well learned: growth is most important. It is something that can not be bought. It needs patience and sometimes tough lessons.

It was in Kostroma where I got my first lessons: I was allowed to watch and ask questions. I learned a lot about hospitality, love and friendship. Just like that! Is this possible in Western Europe? I asked what I could possibly do in return. Something for the children? I asked whether I could visit a children's hospital or a children's home so that I could see for myself what the situation is like. Afterwards I decided to try to support those children. In 1993 I started my "humanitarian" work by taking 150 note pads. Through the years the work has increased and nowadays it has become difficult to find the balance. Especially since Icon painting has become very important to me. A lot has happened because of all my trips to Russia. My awareness was raised slowly. Icon painting is nothing compared to a hobby as a lot of people think, it is Growing.

There are still a lot of people who see Icon painting as just something nice to do to, to spend some time. But to worship and pray is not a hobby, nor a pastime. To me it is a good and extensive learning experience, through which I have learned a lot. Among other things, that I am able to, and should draw the consequences of what I have learned. It is not good only to take from the wealth that has been given. As a result I was baptised to the Russian Orthodox religion. It signified the beginning of a new life. Everything became clear. New insights entered my world . I have learned a lot about Icon painting in St Petersburg and the more I learn, the more I know and not know. The bigger the realisation how small I am as a human on this world and within Icon painting. A small but happy human nevertheless!

I am glad that I can tell my story to you. I am glad that I can tell about our Russian children: children of the future in dire need of our help, who live in homes away from their family, who are ill and need food and medication. All my Russian friends, my Russian family look after me and we can all look after them too. Especially the children need somebody looking after them.

If you would like to know more please feel free to contact me. I would be very happy to tell you about my experiences and journeys. I am always planning my next trip as soon as I have the necessary funds and medication.

 

  2013

Меня зовут Катя Вестерхофф, я живу в Голландии и питаю слабость к России, куда я с 1987 года приезжаю по несколько раз в году, в том числе и для написания икон. С каждым разом я чувствую себя тут все больше и больше как дома, я полюбила живущих тут людей, так что Россия стала моей второй Родиной...

Особое внимание и участие я уделяю детским домам в Никольском и Нерехте около Костромы (это приблизительно 350 км. на север от Москвы). В Никольском детском доме живет около 150 детей и в Нерехте - 200. Это дети преимущественно из низких социальных слоев. Также и детские поликлиники в Костроме и Нерехте с 50-ю больными диабетом детьми, практически без лекарств и специального диабетического питания, оставляют глубокие раны на душе.Благодаря доходам от продажи расписанных мной фарворовых изделий, яичек и проч., и плюс к этому пожертвованиям в виде денег и различных товаров от организаций, компаний и частных лиц, я могу приобрести необходимое и несколько смягчить тяготы жизни этих детей. Также благодаря лекциям об иконах "капают" денежки в мою "Русскую копилку".

Чтобы вы могли представить себе наши трудности: бесплатно предоставляемый заказной микроавтобус, на котором я сама отвожу в Россию вещи, стоит (из-за страховки, платы за путешествие на пароме и т.д.) около 2000 голландских гульденов (приблизительно 950 долларов США).Я с удовольствием расскажу о моих поездках и моем опыте. Сейчас готовится очередная поездка, и как только соберется достаточная сумма (не только на микроавтобус, - но, надеюсь, и на лекарства для нуждающихся в них детей), мы снова отправимся в путь.

 

 

 

Joomla templates by a4joomla